เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 544 ตามนาง
ไม่ได้! จะปล่อยให้นางจากไปเช่นนี้ไม่ได้!
ไม่ว่านางจะมาถึงเฉวียนโจวด้วยเหตุผลใด เพิ่งเข้าเมืองมาแล้วก็รีบจากไปทันทีเช่นนี้ย่อมผิดปกติ
จางเสี่ยวหุนนึกถึงครั้งที่บังเอิญพบเซียวหยวนจิ่นที่โรงเก็บศพ หลังจากนั้นนางก็ควบม้าหนีสุดชีวิต ส่วนเขาไล่ตามไป จึงรู้สึกว่าไม่อาจวางใจได้จริงๆ
“หลินทั้ว เจ้าส่งองค์หญิงกับองค์ชายน้อยกลับจวนแม่ทัพเสีย ก่อนข้ากลับจวนให้เจ้าอยู่ช่วยดูแลพวกเขา” เขาสั่งหลินทั้วก่อน แล้วหันไปพูดกับผู้บัญชาการอู๋ “พี่อู๋ ขออภัยด้วย วันนี้ข้าคงดื่มสุรากับท่านไม่ได้แล้ว”
จากนั้นเขาก็ถามนายทหารผู้เฝ้าประตูเมืองว่า “องค์ชายน้อยออกไปทางประตูเมืองใด?”
นายทหารเฝ้าประตูเมืองตอบว่า “ประตูเหนือ ม้าของพวกเขาล้วนเป็นม้าชั้นดี ป่านนี้ท่านแม่ทัพออกตามไปก็คงตามไม่ทันแล้ว”
“อย่างไรก็ต้องลองดู” จางเสี่ยวหุนกล่าว พลางมองไปยังเรือที่ใช้ขนส่งปศุสัตว์และม้าโดยเฉพาะ
มีเพียงไช่อีเท่านั้นที่อาจตามท่าเสวี่ยของเซียวหยวนจิ่นทัน หากขี่ม้าตัวอื่น ระยะห่างมีแต่จะยิ่งเพิ่มขึ้น อีกทั้งม้าก็ไม่เหมือนรถยนต์ที่เติมน้ำมันแล้วก็วิ่งได้ ต่อให้เป็นม้าที่ดีที่สุดก็ยังมีขีดจำกัดเรี่ยวแรง
แม้ในใจจะร้อนรนมาก แต่การเทียบเรือเป็นงานละเอียด จะประมาทไม่ได้ ในที่สุดเรือรบก็เทียบท่าเรียบร้อย ทหารยกสะพานขึ้นเรือออกมา จางเสี่ยวหุนก้าวรวดเดียวสามก้าววิ่งขึ้นไปจูงไช่อีลงฝั่ง แล้วพูดกับอี๋เม่ยเอ๋อร์ว่า “ไม่ต้องกังวล มีเรื่องอะไรบอกหลินทั้ว เขาจะจัดการให้เรียบร้อย”