เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 528 ดินแดนมหัศจรรย์
เนื้อกวางสดใหม่เนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำส่งเสียงฉ่าบนตะแกรง น้ำมันกวางหยดหนึ่งไหลลงบนถ่านไฟ เปลวไฟพลันลุกโชนขึ้นมา
ทว่าหูหลวี่ป๋ากลับไม่ทันสังเกต เขากำลังสบตากับเว่ยจิ้ง พลางครุ่นคิดถึงความหมายที่แท้จริงของคำพูดนั้น
ภรรยาของเขารับเนื้อย่างในมือไป จึงได้รู้ว่าเนื้อนั้นถูกย่างจนแข็งกระด้างเสียแล้ว
“พี่หูลวี่ไม่ต้องกังวล ค่อยๆ ไตร่ตรองเรื่องนี้ได้” เว่ยจิ้งกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
แถบนี้ย่อมไม่ได้มีเพียงเผ่าหูลวี่ ยังมีผู้คนอีกมากที่เต็มใจสวามิภักดิ์ต่อต้าเฉียน แต่พื้นที่แห่งนี้หนาวเหน็บแร้นแค้นเกินไป ไม่อาจอพยพชาวจงหยวนมาตั้งถิ่นฐานได้ ต่อให้มา พวกเขาก็อยู่รอดไม่ได้ ทางเดียวคือสนับสนุนคนพื้นถิ่น ให้พวกเขามีกำลังป้องกันตนเองและคุ้มครองถิ่นฐาน
แต่หูหลวี่ป๋าจำต้องคิดให้รอบคอบ ที่จริงตั้งแต่เว่ยจิ้งยิงปืนล้มกวางเรนเดียร์ เขาก็เริ่มคิดเรื่องนี้แล้ว เพียงแต่ยังมีคำถามอีกข้อที่ไม่ได้ถามให้กระจ่าง
“ไม่ทราบว่าราชบุตรเขยได้เรือเหล่านี้มาอย่างไร” หูหลวี่ป๋าถาม ในใจพอจะมีคำตอบอยู่บ้าง แต่ก็ยังต้องการยืนยันให้แน่ชัด
ในเมื่อพวกเขามาจากเป่ยหูทางทิศใต้ เรือเหล่านี้ย่อมไม่ใช่ของพวกเขา เจ้าของเรือเหล่านี้เกรงว่าคงมีชะตากรรมไม่สู้ดีนัก
“เรือเหล่านี้เป็นของชาวไป๋อี๋จากทิศตะวันตก พวกเขามากันกว่าสามพันคน สังหารผู้ชายในหลายเผ่าตามเขตป่า เหลือไว้เพียงผู้หญิง บัดนี้ข้ากำจัดพวกเขาจนสิ้นแล้ว เรือเหล่านี้จึงเป็นของที่ยึดมาได้” เว่ยจิ้งกล่าวเสียงเรียบ