เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 523 ความไม่เห็นแก่ตัว
นกโมอาที่ยืนอยู่มีขนาดใหญ่กว่าจางเสี่ยวหุนเสียอีก หากมันระแวดระวังแล้วยืดคอยาวตั้งตรง ความสูงจะเกือบ 4 เมตร สูงกว่าชั้นหนึ่งของอาคารเสียอีก มองแล้วชวนตื่นตะลึงจริงๆ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นทหารเรือหรือช่างฝีมือที่ติดตามกองเรือมา ต่างก็หลบห่างจากพวกมันไปไกล
ยิ่งไปกว่านั้น นกโมอาเพิ่งเคยเห็นมนุษย์เป็นครั้งแรก ในสายตาของพวกมัน มนุษย์ก็เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ชนิดหนึ่งเท่านั้น พวกมันไม่รู้เลยว่าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ เหล่านี้น่ากลัวยิ่งกว่าอินทรียักษ์ฮาสต์ ศัตรูตามธรรมชาติเพียงชนิดเดียวบนเกาะของพวกมันเสียอีก พวกมันไม่กลัวมนุษย์เลยจริงๆ ร้อง “อ่างอ่าง” พลางเดินโยกตัวเข้าไปหาฝูงคน
โชคดีที่ร่างกายของพวกมันอ้วนใหญ่ จึงวิ่งเร็วเหมือนนกกระจอกเทศไม่ได้ ทุกคนมองออกถึงข้อนี้ อีกทั้งจะงอยปากของนกโมอาไม่แหลมงุ้ม แต่โค้งมนเหมือนปากเป็ด พวกเขาจึงไม่ได้กลัวนัก กลับพากันพูดคุยด้วยสีหน้าตื่นเต้น พลางหลบทางเมื่อนกโมอาเดินเข้ามา
แต่นกโมอาสายตาดีมาก ไม่นานก็เห็นจางเสี่ยวหุนกับทหารที่กำลังประคองไข่นกอยู่ พวกมันร้อง “อ่างอ่าง” แล้ววิ่งเข้ามาทันที
แม้นกโมอาจะเป็นสัตว์อารมณ์สงบ แต่กระต่ายที่ถูกต้อนจนมุมยังแว้งกัดได้ ยิ่งกว่านั้นพอร่างกายใหญ่โตถึงระดับหนึ่งก็ย่อมได้เปรียบอย่างท่วมท้น โดนคอยาวๆ ฟาดใส่สักทีก็แย่แล้ว หากถูกมันทับเข้าละก็ คงแบนแต๊ดแต๋แน่
ทหารคนนั้นลนลาน คิดจะโยนไข่ทิ้งแล้ววิ่งหนี
“ประคองไข่ไว้ให้ดี ข้าจะล่อพวกมันไปเอง เจ้าเอาไข่กลับไปวางที่เดิม” จางเสี่ยวหุนกล่าว