เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 522 ขึ้นฝั่ง
“นาวิกโยธินรับหน้าที่ระวังภัย เรือทุกลำเตรียมขึ้นฝั่ง” จางเสี่ยวหุนสั่งหวังเฟิง ก่อนจัดข้าวของเล็กน้อยแล้วลงจากเรือลำเล็กเป็นคนแรก นำทหารนาวิกโยธิน 10 นายขึ้นฝั่งไปด้วย
เมื่อเห็นนกโมอา เขาก็มั่นใจได้ทันทีว่าชาวเมารียังไม่เคยย่างกรายมาถึงที่นี่จริงๆ มิฉะนั้นนกโมอาคงไม่เหลือให้เห็นในแถบนี้ พวกมันคงถูกชาวเมารีย่างกินไปหมดแล้ว เพราะนกโมอาเป็นแหล่งอาหารหลักของชาวเมารี
เนื่องจากบนเกาะมีนกโมอาจำนวนมากให้จับกิน หลังชาวเมารีมาถึง ประชากรก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ตลอด 200 ปีหลังขึ้นฝั่ง พวกเขาดำรงชีพด้วยการล่านกโมอาเป็นหลัก กระทั่งจำนวนนกโมอาลดลงอย่างรวดเร็ว ชาวเมารีจึงค่อยหันกลับมาฝึกฝนวิชาเพาะปลูกของบรรพบุรุษ
จางเสี่ยวหุนจะเป็นมนุษย์คนแรกที่เหยียบผืนแผ่นดินนี้ ขณะนี้จิตใจเขาปั่นป่วนไม่น้อย อยากตะโกนก้องออกไปเหลือเกินว่า “ข้ามาแล้ว!”
แต่ในฐานะแม่ทัพใหญ่ของกองเรือ จางเสี่ยวหุนไม่อาจทำตัวเอิกเกริกเช่นนั้นได้ เขายังจำเป้าหมายในชีวิตที่เคยเอ่ยกับน้องสาว ณ บ้านเกิดหมู่บ้านเซินจวง หลังเพิ่งมาถึงต้าเฉียนได้ไม่นาน บัดนี้เป้าหมายนั้นนับว่าสำเร็จไปแล้วส่วนหนึ่ง
ก่อนออกเดินทางเขาพกโทรศัพท์มือถือมาด้วย ทุกครั้งที่ไปถึงสถานที่แห่งใดก็จะถ่ายวิดีโอสั้นๆ เก็บไว้ คราวนี้ก็เช่นกัน อีกทั้งการขึ้นฝั่งทวีปใหม่มีความหมายไม่ธรรมดา เขาจึงตั้งใจบันทึกภาพตัวเองกับทหารนาวิกโยธินทั้ง 10 นายไว้ด้วย