เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 509 ทะเลใต้
หลู่ต๋าที่ล้มอยู่บนพื้นถูกแสงแดดจ้าส่องจนแทบลืมตาไม่ขึ้น เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้า ท่ามกลางภาพพร่าเลือนก็เห็นมือข้างหนึ่งยื่นมาหา
เขาไม่ได้เอื้อมไปคว้ามือนั้น แต่ลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง
พูดตามตรง ในใจเขาหดหู่ไม่น้อย อย่างไรเสียเขาเพิ่งได้ตำแหน่งผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งมาเพียงครึ่งวัน ยังไม่มีโอกาสได้รับคำยินดีจากผู้คนอย่างเต็มที่ ก็ถูกคนล้มคว่ำเสียแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายใช้เวลาล้มเขาสั้นกว่าตอนที่เขาล้มผู้ได้อันดับสองเสียอีก
อีกฝ่ายมีฝีมือจริง เขาต้องยอมรับ อีกทั้งตัวเขาเองก็ไม่รู้จักประมาณตน ถึงกับเพ้อฝันว่าจะได้รับความโปรดปรานจากองค์หญิงจิ่นหลานผู้มีจิตใจงดงาม ทั้งที่พระสนมไท่เฟยก็บอกแล้วว่าองค์หญิงจิ่นหลานเป็นคู่หมั้นของอีกฝ่าย เขายังไม่ยอมถอย สมควรแล้ว!
“แม่ทัพเว่ยมีวรยุทธ์เกรียงไกร หลู่ต๋าพ่ายแพ้อย่างหมดใจ!” หลู่ต๋าลุกขึ้นแล้วคารวะแบบเป่ยหูแก่เว่ยจิ้ง ก่อนกล่าวเสียงดัง