เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 507 ทะเลสาบเป่ยไห่
“ไป! รีบไป! พาเด็กๆ หนีไป!” ชายคนหนึ่งตะโกนลั่น พลางต้านการโจมตีของคนเถื่อน
ลูกธนูของเขายังไม่ทันยิงหมด คนเถื่อนเหล่านั้นก็โห่ร้องกรูกันเข้ามา ขวานด้ามยาวในมือเหวี่ยงฟาดใส่พวกเขา
สุนัขล่าเนื้อทั้งหมดพุ่งเข้าใส่ศัตรู กัดทึ้งไม่ยั้ง ส่วนเด็กๆ ร้องไห้พลางวิ่งหนีกระจัดกระจาย
“เข้าไปในป่า!” คนในเผ่าตะโกน ที่แห่งนี้เป็นป่าซึ่งบรรพบุรุษของพวกเขาอาศัยอยู่ ไม่มีใครคุ้นเคยกับมันมากไปกว่าพวกเขาอีกแล้ว
แต่คนเถื่อนมีจำนวนมากเกินไป มากกว่าผู้ชายวัยฉกรรจ์ในเผ่าของพวกเขาหลายเท่า พวกเขาไม่เพียงต้องรับมือกับคนเถื่อน ยังต้องปกป้องผู้อ่อนแอในครอบครัวด้วย
หลังการต่อสู้อันโหดร้าย ผู้ชายวัยฉกรรจ์ล้วนถูกสังหาร หญิงและเด็กที่โตหน่อยถูกมัดรวมกันด้วยเชือกป่าน เบียดอัดเป็นกองเดียวกัน พวกนางยังไม่ทันได้โศกเศร้ากับความตายของคนในครอบครัว ก็ถูกจับกุมกวาดต้อนไปพร้อมกับทรัพย์สินของพวกนางเสียแล้ว
บนต้นสนเฟอร์ไซบีเรียสูงใหญ่ต้นหนึ่ง เด็กชายวัย 8 หรือ 9 ขวบเกาะกิ่งไม้แน่น มองดูทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าไม่หยุด พยายามเพ่งมองว่ามีคนในครอบครัวอยู่ในกลุ่มคนที่ถูกมัดหรือไม่
ตอนบิดาของเขาขวางคนเถื่อนที่พยายามจับตัวเขาไว้ บิดาก็ถูกขวานฟาดเข้าให้ ส่วนมารดาถูกคนเถื่อนจับตัวไป พี่สาวทั้ง 2 คนของเขาก็ถูกจับไปด้วยเช่นกัน เขาต้องหาทางช่วยพวกนางออกมาให้ได้