เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 506 ในป่า
หลังมู่ตัวเอ่อร์ชิงเกยังกลับมาได้ จางเสี่ยวอิงก็ยังไม่มีโอกาสได้นั่งรถไปกับเกยัง เพราะนางขี่ม้าตัวเดียวกับมู่ตัวเอ่อร์มาตลอด ทั้งคู่เปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่มีท่าทีเคอะเขินแม้แต่น้อย ช่างอิสระเสรีและรื่นรมย์ยิ่งนัก ผู้คนรอบข้างก็ไม่ได้ใส่ใจ กลับเพียงมองพวกเขาพร้อมรอยยิ้ม
“เป้ยเป้ย ให้ข้าพาเจ้าขี่ม้าด้วยดีหรือไม่” เว่ยจิ้งเอ่ยกับจางเสี่ยวอิง พลางมองเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่กำลังขี่ม้าอย่างสบายอารมณ์อยู่ท่ามกลางทะเลดอกไม้
นั่งรถเทียบกับขี่ม้าแล้ว มองเห็นทิวทัศน์ได้ไม่กว้างไกลเท่า อีกทั้งบนทุ่งหญ้าก็ไม่มีการสร้างถนน ผู้คนเดินผ่านกันมากเข้าก็จะเกิดเป็นทางเลือนรางขึ้นมา จางเสี่ยวอิงเรียกสภาพทางเช่นนี้ว่าแย่เสียจนแทบไม่ต่างจากไม่มีถนน
“อย่าเลย พี่เขยของข้าคงใช้สายตาทิ่มท่านจนเป็นรังผึ้งแน่ อีกอย่างนี่เป็นงานแต่งของพี่ชายข้า อย่าแย่งความสนใจจากทุกคนเลยดีกว่า” จางเสี่ยวอิงกล่าว
ก่อนหน้านี้นางเคยได้รับเชิญให้ไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ผู้อื่น ผลคือช่างแต่งหน้าแต่งตัวให้นางเสียจนโดดเด่นกว่าเจ้าสาว ทำเอาเจ้าสาวโกรธจนไม่พูดกับนางตั้งครึ่งปี นับแต่นั้นนางก็จำบทเรียนแสนเจ็บปวดนี้ไว้ขึ้นใจ เวลาไปร่วมงานแต่ง หากแต่งกายเหมาะสมแล้ว ก็ยิ่งต้องทำตัวให้เรียบง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้