เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 454 คิดถึง
ภายในที่นั่งส่วนตัวของจวนกั๋วกงเว่ยพลันเงียบสงัด ไม่เพียงแต่ที่นั่งส่วนตัวของจวนกั๋วกงเว่ยเท่านั้น แม้แต่ชั้น 2 ของโรงน้ำชาทั้งชั้นก็เงียบลง ทุกคนกลายเป็นผู้ชมเรื่องสนุก ต่างพากันเงี่ยหูฟังว่าเว่ยอู่ของตระกูลเว่ยจะพูดอะไรเมื่อได้พบท่านหญิงอันผิง และจะแสดงท่าทีอย่างไร ถึงอย่างไรชาวเมืองหลวงก็พากันติดตามเรื่องใหญ่เรื่องนี้มานานแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นเนื้อในของเรื่องเสียที
วันนี้จางเสี่ยวอิงแต่งกายประณีตขึ้นเล็กน้อย แต่งหน้าอ่อนบาง ปักปิ่นไม้จันทน์ที่เว่ยจิ้งมอบให้นางไว้บนมวยผม ประดับด้วยดอกไม้ไข่มุกสีอ่อนอีกหลายดอก นางสวมเสื้อไหมพรมคอสูงสีเทาอ่อนเข้ารูปเป็นตัวใน คลุมทับด้วยเสื้อคลุมยาวสีชมพู ดูสดใสสง่างามและแฝงความลึกลับอยู่บ้าง เมื่อยืนอยู่ข้างหน้าต่างก็ดูราวกับภูตสาวที่เพิ่งก้าวออกมาจากป่า
เว่ยจิ้งมองนางไม่วางตา รู้สึกมองเท่าไรก็ไม่พอ ไม่ได้พบกันหลายเดือน อันผิงของเขาก็เปลี่ยนไปอีกแล้ว เขาอยากจดจำภาพของนางในยามนี้ให้ฝังลึกลงในใจ
เว่ยจิ้งยืนอยู่หน้าที่นั่งส่วนตัว ทั้งยังไม่ทันถอดหมวกเกราะก็รีบรุดขึ้นมาบนโรงน้ำชา แม่ทัพหน้าขรึมผู้เด็ดขาดในการสังหารฟันฝ่า บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้งในแววตา ทำให้เว่ยจิ้งในยามนี้มีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างร้ายกาจไปทั่วทั้งร่าง
ภายใต้สายตาเช่นนั้น จางเสี่ยวอิงรู้สึกประหนึ่งถูกร่ายมนตร์ตรึงกาย ร่างแข็งทื่อจนขยับไม่ได้ อีกทั้งสายตาของนางก็ประสานอยู่กับสายตาของเว่ยจิ้งจนไม่อาจละจากกัน