เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 452 โหดเหี้ยม
“เราสองคนแต่งให้เขาพร้อมกัน ข้ายินดีให้เจ้าเป็นพี่ใหญ่ และปรนนิบัติเจ้าไปชั่วชีวิต” เฉินตานเยี่ยนรวบรวมความกล้า เอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างยากลำบาก
นี่คือคำพูดที่นางคิดอยู่นาน และเห็นว่าน่าจะทำให้จางเสี่ยวอิงหวั่นไหวได้มากที่สุด การได้บุตรีคนโตโดยชอบธรรมของซื่อจื่อจวนโหวเวยหย่วนผู้สูงศักดิ์มาปรนนิบัติ นี่ไม่ใช่เกียรติอันสูงสุดหรอกหรือ
จางเสี่ยวอิงมองหญิงสาวตรงหน้า โดยไม่มีความคิดจะเยาะเย้ยนางแม้แต่น้อย นี่คือความเศร้าสลดของสตรีจีนตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา สตรีทุกคนต่างเป็นเหยื่อ รวมถึงตัวนางเองด้วย
“แต่ข้าไม่กล้าให้เจ้ามาปรนนิบัติหรอก คุณหนูใหญ่เฉิน ลองถามใจตัวเองดู เจ้าโปรดปรานข้าหรือไม่ ทุกวันที่เห็นข้า เจ้าไม่ได้หวังให้ข้าหายไปจากโลกนี้หรอกหรือ หากเจ้าช่วยรินชาให้ข้าสักถ้วย เจ้าจะอดใจไม่เติมยาพิษลงไปสักหน่อยได้หรือไม่ ให้ข้าดื่มแล้วอวัยวะภายในค่อยๆ เน่าเปื่อยจนตาย หากเราสองคนเดินอยู่บนบันไดด้วยกัน เจ้าจะอดใจไม่ผลักข้าสักทีให้ตกลงไปตายได้หรือไม่…”
“ไม่! ข้าไม่มีวันทำเช่นนั้น! เจ้าใส่ร้ายข้าไม่ได้!” เฉินตานเยี่ยนเบิกตากว้าง ขัดจางเสี่ยวอิงขึ้นมา