เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 449 ออกเรือน
บรรยากาศในห้องหนังสือพลันอึมครึมลง จางเต๋อหยวนตบไหล่บุตรชายแล้วกล่าวว่า “เจ้าคิดเช่นนี้ได้ ข้าก็วางใจแล้ว องค์หญิงเป็นเด็กดีที่หาได้ยากจริงๆ ฐานะเช่นนั้นแท้ๆ แต่กลับไม่เอาแต่ใจ ยังอดทนลำบากได้มากกว่าน้องสาวเจ้าเสียอีก…”
“ท่านพ่อ! ท่านจะชมองค์หญิงก็ชมไปสิ อย่าเหยียบคนหนึ่งแล้วเชิดชูอีกคน เอาข้ามาเปรียบเทียบเลย!” จางเสี่ยวอิงประท้วง
“ไม่เปรียบเทียบแล้วจะเห็นความต่างได้อย่างไร ข้าไม่ได้ดูแคลนเจ้าเสียหน่อย ที่เจ้าไม่อดทนต่อความลำบากก็เพราะข้ากับแม่และพี่ชายตามใจเจ้า อีกอย่าง ข้าเห็นว่าเจ้ากลับจากเชียนจงคราวนี้ก็ดีขึ้นมากแล้ว ขี่ม้าคล่องปรื๋อเลยนี่” จางเต๋อหยวนกล่าวกับลูกสาว
เขาลำบากมาตั้งแต่เด็ก แม้จะไม่ได้ตามใจบุตรชาย แต่กับลูกสาวก็ยังตามใจอยู่บ้าง เดิมทีในยุคปัจจุบันลูกสาวไม่จำเป็นต้องลำบากใช้แรงกายอะไร ใครจะคิดว่าจู่ๆ จะทะลุมาถึงยุคโบราณเช่นนี้
เขาหันไปพูดกับจางเสี่ยวหุนอีกว่า “เสี่ยวหุน แม้ข้าจะคิดว่าองค์หญิงไม่เลว แต่คนที่จะรับนางเป็นภรรยาคือเจ้า หากเจ้าไม่อยากแต่งจริงๆ ก็บอกข้า ฮ่องเต้คงไม่ออกพระราชโองการโดยไม่ถามไถ่หรือไม่สนใจอะไรเลยหรอก”
ความจริงเมื่อก่อนบุตรชายก็อยากแต่งงาน เพียงแต่ถูกกำหนดว่าต้องเปลี่ยนไปทำงานพลเรือนก่อนจึงจะแต่งได้ พอมาถึงต้าเฉียนก็ไม่มีเงื่อนไขทำนองนั้นแล้ว แต่เขากลับไม่อยากแต่งงานอีก