เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 447 เสื้อไหมพรม
ไร่มันฝรั่งของตระกูลจางบนเขาเสี่ยวทังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย จางเต๋อจิ้นกับจางต้าโหย่วยืนมองมันฝรั่งกองโตดุจภูเขาน้อยอย่างทำอะไรไม่ถูก
ที่ดิน 3,000 หมู่ในไร่ทั้ง 2 แห่งของพี่น้องจางเสี่ยวหุนปลูกมันฝรั่งทั้งหมด ส่วนอีก 3,000 หมู่ปลูกข้าวสาลีฤดูหนาว เดิมทีพี่น้องทั้งสองแทบไม่มีความรู้เรื่องเกษตรกรรม ทว่าจางเสี่ยวอิงเคยช่วยพ่อดูแลสวนหลังบ้าน อีกทั้งวิทยาศาสตร์การเกษตรก็สำคัญมาก นางจึงใช้เวลาศึกษาและรวบรวมข้อมูลไม่น้อย บัดนี้นับได้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเกษตรกรรมของต้าเฉียนไปครึ่งตัวแล้ว
บรรดาใต้เท้าจากกองส่งเสริมการเพาะปลูกแห่งกรมคลังที่ติดตามจางเสี่ยวอิงอยู่ก็มีสีหน้าตื่นตะลึงไม่ต่างกัน
ผลผลิตกองพะเนินเหล่านี้ ล้วนปลูกขึ้นจากผืนดินทั้งสิ้นหรือ
“ท่านอาสืออี ท่านอาซุนต้าโหย่ว ท่านเหล่านี้คือใต้เท้าจากกองเกษตร มาสอบถามเรื่องการปลูกมันฝรั่ง”
จางเสี่ยวอิงแนะนำพวกเขาทั้งสองคน
ชาวบ้านในสมัยโบราณย่อมเกรงขามขุนนางอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าท่านอาของนางยังไม่คุ้นชินกับการติดต่อกับขุนนางนัก
วันนี้บนศีรษะจางเสี่ยวอิงสวมหมวกปีกกว้างสีเทาเข้ม ปีกหมวกใบใหญ่บังใบหน้าเล็กๆ ของนางไว้มิดชิด เมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว เมืองหลวงก็มีท้องฟ้าสูงโปร่ง อากาศแจ่มใส และรังสีอัลตราไวโอเลตจากแสงแดดแรงเป็นพิเศษเช่นเดียวกับยุคปัจจุบัน นางไม่อยากแก่ก่อนวัยเสียหน่อย
“ชาวบ้านจางเต๋อจิ้น ขอคารวะใต้เท้าทุกท่าน” จางเต๋อจิ้นค้อมคำนับขุนนางอย่างนอบน้อม