เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 419 หยกพม่า
ล่ามถ่ายทอดคำพูดของจางเสี่ยวหุนให้ชายคนนั้นฟัง สีหน้าของเขาเผยความซาบซึ้ง รีบลุกขึ้นแล้วพูดกับล่ามอย่างร้อนรน
“เขาบอกว่าเมื่อครู่ งูยักษ์เพิ่งรัดน้องชายของเขาแล้วกลืนกินไปได้ไม่นาน รีบไปตอนนี้ บางทีอาจยังช่วยชีวิตไว้ได้” ล่ามกล่าว
เรื่องนี้แทบเป็นไปไม่ได้ เมื่อถูกงูยักษ์รัด แล้วยังถูกกลืนกินเข้าไปแล้ว จะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร
ครั้งหนึ่งมีนักอนุรักษ์สัตว์คนหนึ่งต้องการปลุกจิตสำนึกของผู้คนให้หันมาปกป้องป่าฝนเขตร้อน จึงตัดสินใจทดลองด้วยตนเองว่างูเหลือมจะล่ามนุษย์หรือไม่ เขาสวมชุดป้องกันใยคาร์บอนที่ทนแรงบีบรัดทั่วร่าง ทว่าพอถูกงูยักษ์รัด ก็ทนไม่ไหวและส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือทันที
จากคำบอกเล่าของเขา ตอนถูกงูเหลือมรัดแน่น กระดูกทั่วร่างบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว หากช้ากว่านี้อีกหน่อยคงหักหมดแล้ว แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญที่สวมอุปกรณ์ป้องกันทั่วร่างยังทนแรงรัดของงูเหลือมไม่ไหว แล้วคนธรรมดาที่ไม่มีเครื่องป้องกันถูกมันรัดจะมีจุดจบเช่นไรย่อมพอคาดเดาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะหนีออกมาจากท้องของมันได้หรือไม่ นี่เป็นเพียงความเพ้อฝันของชาวบ้านที่ไม่อาจยอมรับว่าญาติของตนตายในท้องงูอย่างน่าอนาถเท่านั้น
แต่ก็ยังควรรีบไปที่นั่น ไม่เช่นนั้นหากงูยักษ์กลืนเหยื่อเสร็จแล้วเลื้อยหนีเข้าป่า ก็ยากจะตามรอยพบ และการล่ามันย่อมยุ่งยากกว่าเดิม
“นำทางไปข้างหน้า” จางเสี่ยวหุนกล่าว
ชายชาวบ้านรีบร้อนเดินออกไปนอกหมู่บ้าน จางเสี่ยวหุนหันไปบอกทหารว่า “ตามไปให้หมด”