เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 418 งูยักษ์
นาหลัวตูคุกเข่าลง ประสานมือคารวะ พลางกล่าวว่า “ขอแม่ทัพโปรดให้ความเป็นธรรมแก่ชาวบ้านที่นี่ด้วย เจ้าสาวแต่ละคนถูกทิ้งไว้ในวัด น่าเวทนาอย่างยิ่ง ผู้คนมากมายโกรธแต่ไม่กล้าพูด ที่ข้าไม่ยอมแต่งงานเสียที ก็เพราะไม่อยากให้คู่หมั้นต้องเผชิญชะตาเช่นนี้”
เว่ยจิ้งนึกถึงตอนเพิ่งมาถึงเมืองพุกาม อาหลงตูเคยถามเขาว่าอยากไปพักในวัดหรือไม่ ตอนนั้นเขายังรู้สึกแปลกใจ บัดนี้ลองคิดดูแล้ว ก็เป็นเรื่องปกติอยู่
โทสะในใจยิ่งลุกโชน เว่ยจิ้งมองนาหลัวตูอย่างเย็นชาแล้วถามว่า “ต่อให้เจ้าไม่ร้องขอ ข้าก็ไม่มีวันปล่อยให้ลัทธิชั่วเช่นนี้อยู่บนโลกต่อไป แล้วเหตุใดก่อนหน้านี้จึงไม่มีผู้ใดต่อต้าน?”
สำหรับเว่ยจิ้ง ผู้ได้รับการอบรมแนวคิดขงจื๊ออันถูกต้องมาโดยตลอด เรื่องเช่นนี้ช่างเหลือเชื่อจนยากจะทำใจเชื่อได้
นาหลัวตูพูดไม่ออก เขายังไม่ทันได้อธิบายให้เว่ยจิ้งกับพวกฟังว่า ก่อนหน้านี้ผู้ปกครองพุกามจำเป็นต้องได้รับการยอมรับจากวัด
“วัดมีประวัติยาวนาน ทั้งยังมีผู้ศรัทธาจำนวนมาก ดังนั้นผู้ปกครองที่นี่จึงต้องได้รับการสนับสนุนจากวัด มิฉะนั้นฐานะของพวกเขาย่อมไม่มั่นคง” จางเสี่ยวหุนช่วยอธิบายให้
“เจ้าก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรือ?” เว่ยจิ้งหันไปถามจางเสี่ยวหุน ท่าทางคล้ายกำลังโกรธที่อีกฝ่ายรู้เรื่องนี้แต่ไม่รีบบอกเขา นี่เป็นครั้งแรกที่จางเสี่ยวหุนเห็นเว่ยจิ้งแสดงอาการหุนหันตามวัยเช่นนี้
“ก่อนหน้านี้เคยได้ยินมาบ้าง แต่ไม่แน่ชัด” จางเสี่ยวหุนตอบ