เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 345 มุ่งหน้าสู่เชียนจง
ในที่สุดก็พิสูจน์แล้วว่าความกังวลของจางเสี่ยวอิงไม่จำเป็น หลังจากพ่อสาธิตวิธีควบคุมให้ดู เรือยางพองลมขนาดมหึมาที่บรรทุกคนได้ถึง 6 คนก็หดกลับเป็นขนาดเท่าหีบเดินทางใบกลางอย่างน่าอัศจรรย์ เพียงแต่มอเตอร์ไฟฟ้าต้องใส่หีบใบเล็กแยกต่างหาก
“ของชิ้นนี้อย่าเอาไปไว้ในรถบ้านเลย ถุงชั้นนอกก็ดูเหมือนผ้าป่านหยาบ หากมอเตอร์ใช้ไม่ได้ก็ใช้ไม้พายแทน ส่วนเสื้อชูชีพต้องวางไว้ในที่ที่เอื้อมหยิบได้ทันที” จางเต๋อหยวนกำชับลูกสาว
“ข้าทราบแล้วท่านพ่อ อีกไม่นานก็จะเข้าฤดูฝน ถนนหน้าบ้านเราพอฝนตกหรือหิมะตกก็เละเป็นโคลน ทั้งยังไม่มีรองเท้ากันฝน เหยียบทีไรก็เปื้อนโคลนเต็มเท้า แผ่นหินที่ปูลานด้านนอกก็ไม่เรียบ อีกทั้งสวนหลังบ้านยังต้องสร้างเขื่อนเล็กๆ และซ่อมระบบสูบน้ำอัตโนมัติ จวนกั๋วกงเว่ยก็ซ่อมถนนเพื่อขนถ่านหินออกมา