เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 344 ปืนใหญ่
เสียงดังสนั่นครั้งนี้ช่างคุ้นหูนัก เป็นเสียงปืนใหญ่
ไม่ว่าจะเป็นประทัดจรวดสองจังหวะหรือปืนใหญ่ยิงสลุต เสียงก็แทบไม่ต่างกัน อย่าว่าแต่เสียงปืนใหญ่เลย แม้แต่เสียงปืนกับเสียงประทัดก็ยังคล้ายกัน
นางรู้เรื่องนี้เพราะลูกของเพื่อนสนิทแม่ที่อยู่ในอเมริกากลับประเทศ นางจึงพาพี่น้องไปเที่ยวตามชนบทและหมู่บ้าน บังเอิญเจอบ้านหนึ่งจัดงานเลี้ยงแล้วจุดประทัด พี่น้องคู่นั้นก็พุ่งหมอบลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว น้องชายยังแสดงจิตวิญญาณวีรบุรุษ พุ่งเข้ามาหมอบทับจางเสี่ยวอิงเพื่อปกป้องนางด้วย
จางเสี่ยวอิงถูกกระแทกจนมึนงงไปหมด เกือบหน้าพัง แถมยังถูกกดทับจนขยับไม่ได้ กว่าจะลุกขึ้นได้ก็หลังจากประทัดจุดหมดแล้ว ผลคือคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ มองพวกเขาราวกับเห็นคนบ้า นั่นเป็นช่วงเวลาที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตของจางเสี่ยวอิงเลยทีเดียว
“เจ้าเป็นอะไรไปเนี่ย” จางเสี่ยวอิงถามน้องชาย
อีกฝ่ายยังทำท่าคับข้องใจ “ข้านึกว่าเกิดเหตุยิงกันเสียอีก!”