กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 268 ฝังทอง
หลี่มู่หยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “เมื่อหลายปีก่อน ข้าเดินทางท่องเที่ยวและพักอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่งนานถึง 1 ปี ได้ผูกมิตรกับเด็กเต๋าคนหนึ่งจนสนิทสนมราวสหายรู้ใจ ทว่ากาลเวลาผ่านไปกว่า 20 ปีแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ใด ข้าเขียนจดหมายสักฉบับให้คนส่งไปลองดูก็ได้ ตอนนั้นเด็กเต๋าผู้นั้นมีพรสวรรค์ด้านการเล่นแร่แปรธาตุอย่างยิ่ง เป็นที่โปรดปรานของอาจารย์มาก”
หา?
ดวงตาของจางเสี่ยวอิงเป็นประกายขึ้นทันที
คนที่มีนิสัยคล้ายกันย่อมคบหากัน เด็กเต๋าผู้นั้นเป็นสหายกับหลี่มู่หยางได้ ก็เพราะทั้งคู่มีนิสัยไม่ต่างกัน เป็นพวกหัวกะทิด้วยกันทั้งนั้น!