กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230 บ้านข้างๆ
เหตุใดคนตรงหน้าจึงพร่าเลือนไปอีกแล้ว
เซียวสือเอ้อร์ยกแขนขึ้นเช็ดหน้าอีกครั้ง แต่ภาพก็ยังพร่าอยู่ จึงเช็ดซ้ำอีกหน
จางเสี่ยวอิงเพิ่งรู้ตัวช้าไปหน่อย เด็กคนนี้เป็นอะไรไป หรือว่าถึงกับร้องไห้เสียแล้ว? เฮ้อ!
นางนึกถึงตอนพบเซียวสือเอ้อร์ครั้งแรก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยบาดแผล สีหน้าไร้อารมณ์ ด้วยฐานะเช่นนี้ การฝึกฝนพวกเขาคงทำให้กลายเป็นเครื่องมือที่แทบไม่รู้สึกอะไร ทว่าคนเราหาใช่ต้นไม้ใบหญ้า แล้วจะไร้ความรู้สึกได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้ก็แค่ถูกกดเอาไว้เท่านั้น