เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229 เสียงอสนีฤดูใบไม้ผลิ
วันเวลาผ่านไปท่ามกลางความวุ่นวายและตึงเครียด จนถึงวันที่ยกเลิกการปิดกั้นพื้นที่กักโรค ย่านเมืองหลวงกว่าครึ่งกลับมาเปิดอีกครั้ง ผู้คนพากันออกจากบ้าน ราวกับผ่านไปนานแสนนาน หรือไม่ก็รอดพ้นจากหายนะมาได้
แม้เทศกาลโคมไฟจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่ทุกคนกลับยินดีปรีดายิ่งกว่าตอนฉลองปีใหม่เสียอีก หลายคนซื้อประทัดมาจุดขับไล่โรคร้าย ชั่วขณะนั้นเสียงประทัดดังก้องไปทั่วเมืองหลวง ครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง
ฮ่องเต้เรียกจางเสี่ยวอิงเข้าวังเป็นพิเศษ ผู้ที่เข้าวังพร้อมกันยังมีเซียวหยวนจิ่นด้วย
เมื่อเห็นเด็กสาว 2 คนที่แต่งกายเรียบหม่นคล้ายกันแทบทุกกระเบียดนิ้วปรากฏตัวตรงหน้า เซียวฉีก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา
องค์หญิงและท่านหญิงแห่งต้าเฉียนผู้สูงศักดิ์ กลับแต่งตัวราวกับนักพรตหญิง 2 คน
แต่โดยรวมแล้วฮ่องเต้ยังคงอารมณ์ดี สายตาที่มองเด็กสาวทั้งคู่จึงเปี่ยมด้วยความเมตตา
จางเสี่ยวอิงได้รับแต่งตั้งเป็นท่านหญิงแล้ว แต่ยังไม่ได้เข้าวังมาถวายบังคมขอบพระทัย นางจึงคำนับอย่างถูกต้องตามแบบแผน แล้วกล่าวว่า “หม่อมฉันเสี่ยวอิงขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงพระกรุณา”
“ลุกขึ้นเถิด” เซียวฉีกล่าว ก่อนโบกมือเป็นสัญญาณให้ขันทีหลิวส่งซองกระดาษให้จางเสี่ยวอิง “เรายังมีรางวัลอื่นมอบให้เจ้าอีก”