กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 201 วิกฤต
“เจ้าจะบอกแม่เรื่องที่รางวัลของเจ้าหายไปอย่างไร?”
กั๋วกงเว่ยเห็นบุตรชายไม่พูดไม่จา ก็คร้านจะถกเถียงกับเขาเรื่องคู่ควรหรือไม่คู่ควรอีกต่อไป
“ทูลตามจริง หากมารดาไม่พอใจ รางวัลจากความชอบทางทหารที่ลูกเคยได้รับทั้งหมดก็ยกให้มารดาได้” เว่ยจิ้งตอบ
“เจ้าคิดเช่นนั้นจริงหรือ? แล้ววันหน้าจะเอาอะไรไปแต่งสะใภ้เล่า?” กั๋วกงเว่ยตั้งใจจะแหย่บุตรชายสักหน่อย
“คุณหนูจางไม่เห็นความสำคัญของสิ่งเหล่านี้หรอก” เว่ยจิ้งตอบเสียงเรียบ
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางไม่เห็นความสำคัญ? ต่อให้นางไม่ใส่ใจ แล้วพ่อแม่ของนางเล่า ไม่ใส่ใจด้วยหรือ?” กั๋วกงเว่ยอดแปลกใจไม่ได้
“อยู่กับนางไปก็จะรู้เองว่านางไม่ใส่ใจ พ่อแม่ของนางก็ไม่ใส่ใจเช่นกัน”