กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 198 โคล่า
เขาควรจะพูดว่า “ไม่เป็นไร หัวเราะเถิด” หรือไม่?
จางเต๋อหยวนกล่าวขอโทษเว่ยจิ้งอย่างกระอักกระอ่วน “บุตรีของข้าเสียมารยาทแล้ว ทำให้แม่ทัพเว่ยต้องเห็นเรื่องน่าขัน”
เว่ยจิ้งเอ่ยอย่างเรียบเฉย “ไม่เป็นไร แต่หมอจางน้อยหัวเราะเช่นนี้ จะหยุดได้หรือ?”
เขาเคยเห็นนางหัวเราะจนแทบชักมาแล้ว โชคดีที่จางเสี่ยวหุนมาถึงทันเวลาและช่วยหยุดเสียงหัวเราะของนางไว้ได้
“ต้องให้คนนอกช่วยแล้วละ” จางเต๋อหยวนเอ่ยพลางตั้งใจจะเข้าไปช่วยให้ลูกสาวหยุดหัวเราะ ทว่าจางเสี่ยวหุนลุกขึ้นเดินไปหานางก่อนแล้ว
เหล่าองครักษ์ที่อยู่ใต้ระเบียงด้านนอกก็อดแอบหัวเราะไม่ได้
โอ๊ย! กลั้นจนแทบตายแล้ว หมอจางน้อยหัวเราะแทนพวกเขาเสียที