เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 เป็นลม
กั๋วกงเว่ยเห็นเว่ยอู่ยีไม่ตอบคำ จึงเข้าใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ปฏิเสธ พอนึกถึงความเป็นไปได้ว่าบุตรชายของตนอาจพึงใจหญิงปีศาจคนนั้น หนังศีรษะก็ชาวาบขึ้นมา
ยามนี้เมื่อมองเว่ยอู่ยีอีกครั้ง ก็พลันนึกถึงเจ้านายที่ชวนให้ปวดหัวของเขา ในใจก็ยิ่งหงุดหงิด เรื่องที่หญิงปีศาจผู้นี้ทำ หากแพร่งพรายออกไป เกรงว่าฮูหยินของตนคงโกรธจนเป็นลมในทันที!
“เรื่องนี้มีผู้อื่นล่วงรู้หรือไม่” กั๋วกงเว่ยถาม
หากปิดบังไว้ได้สักระยะ รอให้ฮูหยินคลายโทสะแล้วค่อยรู้เรื่อง นางก็จะไม่ต้องตกใจหนักเหมือนที่เขาเพิ่งเป็นเมื่อครู่นี้
“ตอนหมอจางน้อยผ่าคลอดพระชายา องค์หญิงผิงหยางเป็นผู้พานางกำนัลไปช่วยขอรับ” เว่ยอู่ยีกล่าวอย่างระมัดระวัง
กั๋วกงเว่ยเบิกตากว้าง ตบโต๊ะดังปัง “เร็ว! รีบไปขวางฮูหยินไว้!”
สายไปแล้ว!