กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 บ้านเกิด
จางเสี่ยวอิงมองเว่ยจิ้งอย่างไม่เข้าใจ บนใบหน้าของชายหนุ่มผู้ทำท่าวางมาดอยู่ตลอดเวลา ปรากฏรอยยิ้มจางๆ ขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
“ทุกท่าน” เขาเอ่ยเสียงดัง “พวกเราขอขอบคุณหมอจางน้อยที่เหน็ดเหนื่อยสั่งสอนก่อนเถิด!”
ไม่รู้ว่าเขาทำสัญญาณมืออะไร คณะนักร้องประสานเสียงกว่าร้อยคนพลันคุกเข่าข้างเดียวลงพร้อมกัน แล้วกล่าวเสียงประสานว่า “ขอบคุณหมอจางน้อยที่เหน็ดเหนื่อยสั่งสอน”
จางเสี่ยวอิงสะดุ้ง รีบเบี่ยงตัวหลบไปอยู่ด้านหลังเว่ยจิ้ง พลางร้องว่า “รีบลุกขึ้นเถิด รีบลุกขึ้น!”