กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 58 พันรัดบิดเกลียว
เซียวหยวนจิ่นหลับไปจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้นกว่าจะตื่น เมื่อลืมตาขึ้นก็รู้สึกว่าก้อนหนักอึ้งในอกที่เคยมีราวกับหายไปแล้ว ทั้งร่างพลอยปลอดโปร่งขึ้นไม่น้อย
เมื่อนึกถึงพ่อ ในใจก็ปวดแปลบขึ้นมาอีกครั้ง ทว่ากลับไม่เหมือนแต่ก่อนที่ราวกับมีกลุ่มใยไหมอุดตันอยู่ในลำคอ แล้วแผ่ขยายไปทั่วร่าง รัดบิดหัวใจ ตับ และปอดของนางไว้แน่นไม่คลาย...
นางไม่เชื่อว่าพ่อจากไปแล้ว ไม่เคยเชื่อเลย
ทหารที่สิ้นใจต่อหน้าพวกนางเมื่อวาน นางก็รู้จัก เขาเป็นผู้เข้าร่วมการฝึกที่เรียนรู้ได้เร็วที่สุดและตั้งใจที่สุด
เขาตายแล้ว นางเองก็เสียใจมาก ใครเล่าจะไม่เสียใจ? แต่ก็แค่เสียใจเท่านั้น จนกระทั่งอาจารย์จางน้อยจับมือเขาแล้วร้องเพลง นางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป