กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 รากษสหญิง
หัวใจของเว่ยจิ้งราวกับถูกมือคู่หนึ่งบีบคลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกอึดอัดปวดแปลบปนแน่นตื้อจนบอกไม่ถูก
นางถึงกับยอมแต่งไกลไปเป่ยหู แสดงว่าลู่เผิงเฟยที่นางเอ่ยถึงเมื่อเช้านี้ หากเป็นคู่หมั้นของนางจริง ก็คงรังเกียจนางจนไม่อยากสานสัมพันธ์หมั้นหมายต่อแล้ว
ช่างตาถั่วเสียจริง!
คุณหนูผู้นี้แสนดี ทั้งมีเมตตาและน่าสนใจ เป็นหมอแล้วอย่างไร? ใช่ว่าใครก็เป็นหมออย่างนางได้เสียเมื่อไร
เป็นหมอแล้วต้องเย็บแผลบุรุษทั้งวันหรือ? ชิ! ไม่ใช่พูดกันว่าหมอไม่แบ่งแยกชายหญิงหรอกหรือ? ในสายตาคุณหนูจาง ร่างกายบุรุษเหล่านั้นคงไม่ต่างจากขาหมูที่นางใช้ฝึกเย็บเข็มกระมัง