เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 ฝากตัวเป็นศิษย์
หลังจากเว่ยจิ้งกับจางเสี่ยวหุนออกจากเมืองไปแล้ว เซียวจิ่งเย่กับผู้ว่าการหลิวและคนอื่นๆ ก็หารือเรื่องการจัดเตรียมเสบียงและการดูแลสนับสนุนอย่างละเอียดอีกครั้ง ทั้งยังจัดการเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับการอพยพชาวบ้านเข้าเมือง จากนั้นก็เขียนจดหมายหลายฉบับให้คนนำส่งกลับเมืองหลวง
คิดว่าเว่ยจิ้งและพวกคงยังไม่กลับมาเร็วๆ นี้ เมื่อนึกถึงคำพูดของเซียวหยวนจิ่น เขาจึงคิดจะไปเกลี้ยกล่อมให้นางถอนตัวไปจวนเจิ้นติ้งต่อ หากทำไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องย้ายไปเมืองหย่งอัน
คาดไม่ถึงว่าเมื่อไปถึงประตูเรือนที่เซียวหยวนจิ่นพักอยู่ กลับพบเซียวหยวนจิ่นที่เกล้าผมเป็นมวยบุรุษ สวมเสื้อผ้าสีหม่นทั้งตัว กำลังจะออกจากเรือนพร้อมจือชุนกับจือเซี่ยที่แต่งกายเหมือนบ่าวชาย และแม่นมเฝิงที่แต่งตัวเป็นหญิงชาวบ้าน
“อังอังจะไปที่ใดหรือ” เซียวจิ่งเย่ขมวดคิ้วถาม ในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา เขารู้สึกว่าสายตาที่แม่นมเฝิงมองมาเหมือนกำลังเห็นผู้ช่วยชีวิต
เซียวหยวนจิ่นคำนับเขา “ท่านอาหก”
แม่นมเฝิงกับจือชุนจือเซี่ยก็คำนับตามไปด้วย คนเหล่านี้แต่งตัวเช่นนี้ แต่กลับทำพิธีคำนับในราชสำนักอย่างถูกต้องทุกกระเบียดนิ้ว มองอย่างไรก็ชวนขัดตาไปหมด