เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 ของกำนัลขอบคุณ
ตอนที่มีเสียงเคาะประตูเรือน ผู้เฒ่าจางกำลังปรึกษาเรื่องการเดินทางไปสอบกับบุตรชายทั้งสามอยู่ในห้องโถง
พอได้ยินเสียงเคาะประตู ทุกคนก็พากันสะดุ้ง
ดึกดื่นป่านนี้ยังมีแขกมาอีกหรือ หรือว่าญาติบ้านไหนประสบเคราะห์ซ้ำแล้ว
จางเต๋อจิ้นออกไปเปิดประตู เห็นชายหนุ่มผู้หนึ่งดูคล้ายคุณชายจากตระกูลร่ำรวยยืนอยู่ด้านนอก พร้อมชายอีกสองคนที่แต่งกายเหมือนองครักษ์
เขายังไม่ทันเอ่ยปาก ชายหนุ่มก็ประสานมือค้อมคำนับอย่างนอบน้อมเสียก่อน “มารบกวนยามวิกาล ต้องขออภัยด้วย ขอถามหน่อยเถิด ที่นี่คือจวนของซิ่วไฉตระกูลจางแห่งหมู่บ้านเซินจวงหรือไม่”
ซิ่วไฉในหมู่บ้านเซินจวงมีเพียงคนเดียว นั่นก็คือพี่ชายของเขา ทั้งสามคนนี้มาหาพี่ชาย แต่พี่ชายเอาแต่ก้มหน้าอ่านหนังสือทุกวัน ไม่เคยได้ยินว่าไปคบหากับคนตระกูลร่ำรวยที่ไหน แถมยังลอบเข้าหมู่บ้านกลางดึก ดูมีพิรุธเสียจริง
จางเต๋อจิ้นเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ยังตอบว่า “ใช่แล้ว”
เสี่ยวฝูจื่อมองออกว่าอีกฝ่ายกำลังคลางแคลง รอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าจึงยิ่งลึกขึ้น จางเต๋อจิ้นแทบคิดว่าชายหนุ่มคนนี้เพิ่งเก็บสมบัติล้ำค่ามาได้ ก่อนจะได้ยินเขากล่าวต่อว่า
“บุตรชายคนโตของจวนท่านช่วยชีวิตคุณชายของข้าไว้เมื่อหลายวันก่อน ฮูหยินของข้าสั่งให้ข้าน้อยมาขอบคุณผู้มีพระคุณ ขอให้พวกข้าน้อยทั้งสามเข้าไปในเรือนก่อน แล้วค่อยเชิญบุตรชายคนโตออกมาพบได้หรือไม่”