เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 21 เป้าหมาย
สุดท้ายแล้ว ตะกร้าขนมหนึ่งใบก็ช่วยให้จางเสี่ยวอิงพ้นจากสถานการณ์ลำบากได้
เป็นอย่างที่คิด ไม่ว่าเด็กน้อยจากยุคไหนหรือที่ใดก็ชอบรสชาติคล้ายๆ กัน มันฝรั่งทอดแผ่นได้รับความนิยมที่สุด เด็กๆ กินกันจนตาเป็นประกาย
น่าเสียดายที่ตอนนั้นจางเสี่ยวอิงซื้อมาไม่มากนัก อย่างไรเสียมันก็เป็นอาหารขยะ นางจึงเอากลับมาที่หมู่บ้านทั้งหมด เด็กแต่ละคนได้แบ่งไปเพียง 4-5 แผ่น
แน่นอนว่าขนมอย่างอื่นก็ทำให้ทุกคนกินกันอย่างมีความสุขเช่นกัน
“พี่สาวใหญ่ แผ่นกรอบๆ นั่นอร่อยมาก คราวหน้าเข้าตัวเมืองช่วยซื้อมาให้ข้าอีกได้ไหม” ซานเหนียวเอนตัวพิงขาจางเสี่ยวอิง
นั่นคงไม่ได้หรอก จางเสี่ยวอิงเองก็เสกมันขึ้นมาไม่ได้เสียหน่อย
“ของอย่างนั้นกินมากไม่ดีนะ เดี๋ยวจะไม่สวยเอา” จางเสี่ยวอิงบีบแก้มน้อยๆ ของซานเหนียวอีกครั้ง
ระหว่างพูด นางก็เห็นรถของพ่อแม่ขับเข้าหมู่บ้านมาพอดี
“กลับเข้าบ้านกันเถอะ” จางเสี่ยวหุนยืนมองน้องสาวเล่นกับเด็กๆ กลุ่มหนึ่งอยู่เงียบๆ ตลอดเวลา น้องสาวของเขาเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าจะไปที่ใดก็เป็นที่ชื่นชอบของเด็กๆ