เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 เผชิญหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว
ไม่ผิดแน่ ต่อให้จางเสี่ยวอิงจะถูกคลุมมิดชิดด้วยเสื้อคลุมสีเทาหม่น ทั้งใบหน้าก็ปิดจนเหลือเพียงดวงตา แต่เสียงที่เขาเพิ่งได้ยินเมื่อเช้านี้และยังติดตรึงใจ ไม่มีทางฟังผิดไปได้
หมอจางน้อยผู้นี้ก็คือคุณหนูที่พบเมื่อเช้านั่นเอง!
เดิมทีเขาคิดว่าหมอจางน้อยที่พูดถ้อยคำแปลกหูเหล่านั้นคงเกี่ยวข้องกับนาง เช่น อาจเป็นพี่ชายอีกคนหรือลูกพี่ลูกน้องชาย ทว่าไม่เคยนึกเลยว่าจะเป็นตัวนางเอง
คุณหนูน้อยวัย 12 ปีที่บอบบางอ่อนหวาน แทนที่จะอยู่บ้านทอผ้าปักผ้า กลับมาที่โรงหมออันเล่อ เย็บแผลให้บุรุษภายนอก ไม่แน่ว่าอาจถึงขั้นกรีดร่างกายพวกเขาเสียด้วยซ้ำ!
จริงสิ เขาจำได้ว่าหลี่จี้เคยเล่าให้ฟังว่า หมอจางน้อยคนใหม่ของโรงหมออันเล่อเคยผ่าท้องทหารคนหนึ่งที่เป็นฝีในลำไส้จนใกล้ตาย ตัดลำไส้เน่าเป็นหนองออก แล้วเย็บปิดแผลให้เรียบร้อย
มิน่าเล่านางถึงไม่กลัวพวกเขาเลย!
เพราะนางเคยเห็นฉากนองเลือดสารพัดมาแล้ว
เรื่องนี้ทำให้เว่ยจิ้งตกตะลึงอย่างยิ่ง
เขารู้สึกว่าสมองยุ่งเหยิงไปหมด จนคิดอะไรไม่ออก