เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 การเปลี่ยนแปลง
จางเสี่ยวอิงร้อนใจเล็กน้อย รีบเตือนว่า “ท่านลองตรวจดูเสียก่อน ว่ายังมีตรงไหนไม่สบายอีกหรือไม่”
นางไม่รู้ว่าบิดาคนนี้ใช่คนเดิมหรือไม่ และยังมีความรู้ทางการแพทย์อยู่หรือเปล่า
จางเต๋อหยวนยิ้มบาง มองนางแล้วกล่าวว่า “พ่อรู้ มีเพียงตรงที่ศีรษะกระแทกเท่านั้นที่เจ็บอยู่บ้าง ส่วนแขนขาส่วนอื่นไม่ได้รับบาดเจ็บ”
เขาจงใจใช้คำศัพท์ที่ค่อนข้างเป็นเชิงกายวิภาคศาสตร์ เพื่อให้ลูกสาวคลายกังวล
เขารู้สึกว่าภรรยาและลูกทั้ง 2 คนต่างก็เหมือนเขา แต่ก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว ทว่าเวลานี้ยังไม่ใช่จังหวะที่จะเล่าให้ละเอียด
คนกลุ่มหนึ่งเดินไปยังทางดินห่างออกไปหลายสิบเมตร จางเสี่ยวหุนประคองบิดา พลางลองเรียกอย่างหยั่งเชิงว่า “พ่อ?”
ชายผู้นี้อายุมากกว่าเขาไม่กี่ปีเท่านั้น ในใจเขาจึงยังไม่มั่นใจนัก
จางเต๋อหยวนขานรับ “อืม” ก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงเบาว่า “เดี๋ยวพออยู่บนรถแล้ว พ่อจะค่อยๆ เล่าให้ฟัง”
ยังเดินไปไม่ถึงครึ่งทาง จางเต๋อจิ้นก็วิ่งมาหาจางเต๋อหยวน “พี่ชาย ล่อดื้อตัวนั้นไม่คุ้นกับคน ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่ยอมขยับเลย”