ตอนที่ 289 ทระนง

หลังจากจวินจ้านอุ้มเย่หร่วนที่เมามายจนหมดสติกลับมายังเรือนหลิงซีแล้ว เขาก็นั่งนิ่งอยู่ริมขอบเตียง ยื่นมือออกไปช่วยเกลี่ยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาจากหางตาของนางเป็นระยะ ๆ

จากนั้น จึงอดมิได้ที่จะลูบไล้พวงแก้มแดงระเรื่อของนาง

จากกันนานกว่าสองเดือน ความคิดถึงในใจเขาเอ่อล้นประดุจสายน้ำหลากมาเนิ่นนานแล้ว

ชั่วพริบตาที่ได้พบนางในวังหลวง เขาแทบอยากจะดึงนางเข้ามากอดแนบแน่นไว้ในอ้อมอกในทันที เพื่อหลอมรวมเข้าสู่กระดูกและโลหิตของเขา

เพียงแต่... เมื่อนึกถึงคำพูดที่นางกล่าวกับตงชิงและซูมู่ในวันนี้ เขาก็รู้สึกเพียงว่าดวงใจหวาดหวั่นกระวนกระวาย

นางคิดจะจากไปหลังจากจัดการทุกสิ่งทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหรือ

นางยังคงทำใจยอมรับความเจ็บปวดที่เขานำพามาสู่นางในชาติภพก่อนไม่ได้ใช่หรือไม่...

แม้กระทั่งหลังจากนางฟื้นขึ้นมาจะทำราวกับมิมีอะไรกันเกิดขึ้น และปฏิบัติต่อเขาเหมือนดังเช่นปกติ

ทว่ายิ่งนางสงบนิ่งมากเพียงใด เขากลับยิ่งกระวนกระวายใจมากขึ้นเพียงนั้น