ตอนที่ 288 ซูมู่

ข่าวคราวในเมืองหลวงราวกับติดปีกยังคงแพร่สะพัดอย่างต่อเนื่อง เย่หร่วนเองก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาหลังจากหมดสติไปหลายวัน

“คุณหนู ห้าวันแล้ว ในที่สุดท่านก็ฟื้นเสียที! ทำเอาข้ารับใช้ตกใจแทบแย่แล้วเจ้าค่ะ!”

เย่หร่วนมองดูปั้นเซี่ยที่กำลังร้องห่มร้องไห้ รวมทั้งตงชิงและแม่นมเจียงที่คอยปาดน้ำตาอยู่ด้านข้าง แล้วค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง

หลังจากนิ่งงันไปชั่วครู่ บนใบหน้าของนางก็ปรากฏรอยยิ้มอันอ่อนโยนขึ้นมาสายหนึ่ง

“เอาละ อย่าร้องไห้ไปเลย ข้าเพียงแค่เหนื่อยล้าไปบ้าง จึงได้หลับไปนานหลายวันหน่อยเท่านั้น!”

“จริงสิ ท่านปรมาจารย์เล่า”

แม่นมเจียงเห็นว่าเย่หร่วนไม่เพียงแต่ไม่มีสีหน้าอ่อนเพลียแม้แต่น้อย ทว่ากลับกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาเหมือนคนที่นอนหลับเต็มอิ่มจริง ๆ จึงรีบเอ่ยตอบขึ้นทันที