เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จวินหลีพาเย่หร่วนมาถึงยังโถงตำหนักอันเงียบสงัดแห่งหนึ่งในพระราชวังอย่างรวดเร็ว
เย่หร่วนมองดูโถงตำหนักที่แลดูคุ้นตา ทว่ากลับคล้ายราวกับอยู่คนละภพชาตินั้น ร่างกายพลันสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย
“นี่คือ……”
“ดูท่าแล้ว หร่วนเอ๋อร์ยังจำได้สินะ……” จวินหลีเอ่ยพลางผลักบานประตูให้เปิดออกเบา ๆ
สตรีผู้หนึ่งซึ่งผมเผ้ากระเซอะกระเซิง หน้าตามอมแมม หน้าท้องเริ่มนูนเด่นขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่าลำคอกลับถูกโซ่เส้นหนึ่งคล้องล่ามไว้ พลันปรากฏสู่สายตาของเย่หร่วน
คือเย่เยียน
เมื่อสัมผัสได้ถึงแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามากะทันหัน เย่เยียนจึงเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า ครั้นมองเห็นชัดเจนว่าผู้ที่มาคือจวินหลี ในดวงตาอันฟ้าฟางมัวมนของนางก็วาบประกายความหวังขึ้นมาในทันใด
หลายเดือนมานี้ที่ถูกคุมขังอยู่ในศาลต้าหลี่ ไม่มีผู้ใดมาเยี่ยมนางแม้แต่คนเดียว นางเอาแต่อุดอู้อยู่ในใต้หล้าอันมืดมนแห่งนั้น ร้องเรียกฟ้าฟ้าไม่ขาน ร้องเรียกดินดินไม่ตอบ
แม้จะเห็นแก่เชื้อพระวงศ์ในครรภ์จนไม่มีผู้ใดลงทัณฑ์ต่อนาง ทว่าเมื่อมองดูหน้าท้องที่โตวันโตคืน กลับไร้วี่แววของพลังชีวิตปรากฏขึ้นมาแม้แต่น้อย ความตระหนกหวาดผวาในใจแทบจะบีบคั้นให้นางต้องคุ้มคลั่งเสียสติ