กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เย่หร่วนได้ยินเช่นนั้นม่านตากระตุกไหวเล็กน้อย ออกแรงสะบัดมือของจวินหลีให้หลุดพ้น เอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ
“เจ้า... รู้ตั้งแต่เมื่อใดกัน”
จวินหลีมิได้รุกคืบเข้าใกล้เย่หร่วนอีก เพียงแย้มยิ้มด้วยความลำพองใจอยู่บ้าง
“หร่วนเอ๋อร์ยอมรับแล้วหรือ”
“เปิ่นหวังเองก็คิดไม่ถึงว่าในใต้หล้าจะมีเรื่องพิลึกพิลั่นปานนี้... จนเกือบทำให้เปิ่นหวังต้องเพลี่ยงพล้ำในกำมือพวกเจ้า!”
“พูดไปแล้ว... ยังต้องขอบพระทัยเสด็จพี่ที่วางแผนในสนามล่าสัตว์จนทำให้เปิ่นหวังบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนั้น...”
จวินหลีเอ่ยพลางก้าวเดินช้า ๆ ไปมาในห้อง