ตอนที่ 272 ประสบเคราะห์

หลังจากขบวนคนของจวินจ้านควบม้าเดินทางอย่างเร่งรีบมากว่าครึ่งเดือน ในที่สุดก็ใกล้จะถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว

ยามนี้ดึกสงัดแล้ว ภายในสถานีรับรองขุนนาง จวินจ้านยังคงตวัดพู่กันเขียนอย่างรวดเร็ว

“ท่านอ๋อง พรุ่งนี้เช้าตรู่ยังต้องเร่งเดินทาง พักผ่อนสักครู่ก่อนเถิดขอรับ” ฉางเฟิงยืนอยู่ด้านข้างพลอยเอ่ยปากขึ้น

ทว่าจวินจ้านมิได้หยุดพู่กัน เพียงเขียนต่อไปอีกครู่หนึ่ง จึงค่อยวางพู่กันในมือลง หยิบแผ่นกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา แยกบรรจุลงในซองจดหมายสองซอง

“หากเทียบตามความเร็วในยามนี้ มะรืนนี้เช้าตรู่ พวกเราก็จะได้พบคนตระกูลชุยแล้ว พรุ่งนี้เจ้านำจดหมายสองฉบับนี้ส่งออกไป”

ฉางเฟิงรับจดหมายมาจากมือของจวินจ้าน

“ขอรับ ท่านอ๋อง!”

จวินจ้านยื่นมือออกไปคลึงหว่างคิ้ว บังเอิญเหลือบไปเห็นด้ายแดงบนข้อมือ อดมิได้ที่จะลดมือลงมาหยิบขึ้นลูบไล้ไว้ในกำมือ

ฉางเฟิงมองดูแล้วอดเอ่ยแซวมิได้

“ท่านอ๋องคิดถึงพระชายาอีกแล้วหรือขอรับ”