ตอนที่ 271 องค์หญิงใหญ่เฉาหยาง

จวินหลีเห็นไทเฮาเงียบงันไร้วาจา จึงเอ่ยสืบไป

“เสด็จย่าทรงก่อบาปมหันต์ถึงเพียงนั้น ไม่ทราบว่าหากเสด็จพ่อทรงล่วงรู้... จะยังทรงรักใคร่ยกย่องท่านเช่นนี้อยู่อีกหรือไม่”

ไทเฮาในเวลานี้ก็ลืมตาขึ้นเช่นกัน นางสงบจิตใจที่ปั่นป่วนเพราะนึกถึงความตายขององค์หญิงใหญ่เฉาหยางขึ้นมาอีกครา แล้วปรายตามองจวินหลีที่กำลังกระหยิ่มใจด้วยแววตาเย็นเยียบ

“ข้ามันกระดูกแก่ป่านนี้แล้ว อย่างมากก็แค่ตาย เจ้าคิดจะอาศัยข้าไปควบคุมฮ่องเต้ ย่อมเป็นไปไม่ได้”

จวินหลีคล้ายคาดเดาไว้แต่แรกแล้วว่าไทเฮาจะตรัสเช่นนี้

“หลานผู้นี้ทราบว่าเสด็จย่าทรงคิดอะไรกัน เพียงแต่... เสด็จพ่อยังคงเห็นแก่พระคุณที่ท่านทรงเลี้ยงดูและค้ำจุนมา จึงไม่เอาความไปถึงตระกูลเบื้องหลังของเสด็จย่า หรือกระทั่งละเว้นชีวิตให้ท่านสักครา”

“แต่หากจวินจ้านได้ขึ้นครองบัลลังก์จักรพรรดิ ความแค้นฝังลึกถึงเพียงนี้ ย่อมมิใช่สิ่งที่จะยุติลงได้ด้วยชีวิตของเสด็จย่าเพียงผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ”