ตอนที่ 262 จนตรอก

ย่างเข้าเดือนห้า พ้นยามเที่ยงวันไปแล้วอากาศก็เริ่มร้อนอบอ้าวอยู่บ้าง

ภายในวัดร้างแห่งหนึ่งแถบชานเมืองจิงตู ชายผู้หนึ่งที่เสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้าสกปรกมอมแมม หากเพ่งมองอย่างละเอียดยังมีรอยแผลเป็นน่าสะพรึงกลัวอยู่หลายแห่ง กำลังนั่งอยู่บนเสื่อฟางอันรกรุงรังร่วมกับขอทานอีกสามคน

หากมิใช่เพราะประกายแหลมคมที่เผยออกมาจากดวงตาคู่นั้นเป็นครั้งคราว เขาก็แทบจะกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับพวกขอทานข้างกายไปแล้ว

และคนผู้นี้ ก็คือเย่จือฝาน

เวลานี้ ในมือเขาถือหมั่นโถวลูกหนึ่งกำลังจะกัดกิน ทว่ากลับถูกขอทานด้านข้างยื่นมือมาแย่งชิงไป ส่งต่อไปยังมือของขอทานที่สวมใส่เสื้อผ้าดูเข้าทีที่สุดและร่างกายกำยำล่ำสันที่สุดในกลุ่ม พลางตวาดใส่เย่จือฝาน

“ไอ้เจ้าตัวอัปลักษณ์! มาอยู่นานปานนี้แล้ว ยังไม่รู้จักกฎระเบียบเอาเสียเลย”

“หัวหน้ายังไม่อิ่ม จะมีส่วนของเจ้าได้อย่างไร! ยังไม่รีบไสหัวออกไปขอทานกลับมาเพิ่มอีก!”