เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พระสนมเอกเจียมองจวินจ้านที่ทำท่าทางราวกับกำลังรอชมเรื่องสนุก ก็พลันรู้สึกอึดอัดในอกอย่างยิ่ง
ทว่ายามนี้ก็มิใช่เวลาที่จะมาถือสาเรื่องเหล่านี้
ผีสางเท่านั้นที่จะรู้ว่าเย่เยียนเจ้าคนโง่เง่านั่นเขียนอะไรกันลงไปในจดหมายบ้าง
“ฝ่าบาท หม่อมฉันมิได้มีเจตนาเช่นนั้น หม่อมฉันเพียงแต่……”
พระสนมเอกเจียยังตรัสไม่ทันจบ จักรพรรดิซีหลินก็ทรงเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน
“หยวนเป่า นำจดหมายขึ้นมาถวาย!”
ขันทีหยวนเป่ารีบสาวเท้าเดินไปเบื้องหน้าสวี่จื่อจิน แล้วนำจดหมายขึ้นทูลเกล้าถวาย
ครู่ต่อมา จักรพรรดิซีหลินทรงวางจดหมายฉบับนั้นลงบนโต๊ะ แววพระเนตรยากจะคาดเดาความรู้สึก
“มหาราชครู ต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้เรารู้แล้ว เรารู้ถึงความจงรักภักดีของมหาราชครูและจวนตระกูลสวี่ สิ่งที่มหาราชครูกับแม่ทัพอวิ๋นทูลขอเมื่อครู่ เราตกลง!”
“แม่หนูตระกูลสวี่ เจ้าก็ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว ลุกขึ้นเถิด!”