กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จวินหลีไล่ตามสวี่จื่อจินทันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวไปขวางหน้านางไว้
“จื่อจินโกรธหรือ”
“ท่านอ๋องกังวลเกินไปแล้ว เมื่อครู่ท่านอ๋องมิใช่กล่าวว่าอยากไปตีโปโลม้าหรอกหรือ ไฉนจึงตามมาเล่าเจ้าคะ”
“คำพูดของข้าน้อยเมื่อครู่ได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนแล้ว หากท่านอ๋องยังคิดจะเกลี้ยกล่อมให้จื่อจินไปร่วมสนุกกับผู้อื่นอีก โปรดอภัยที่ข้าน้อยมิอาจปฏิบัติตามได้เจ้าค่ะ”
จวินหลีได้ยินดังนั้นก็สะกดความไม่พอใจในใจไว้ บนใบหน้าเผยรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนออกมาเสี้ยวหนึ่ง
“จื่อจินเข้าใจผิดแล้ว เปิ่นหวังไหนเลยจะบีบบังคับผู้อื่น”
“ส่วนโปโลม้านั่น หากเจ้าไม่ไป เปิ่นหวังเล่นไปก็ไร้ความหมาย อีกทั้งวันนี้เดิมทีเปิ่นหวังเป็นฝ่ายนัดเจ้ามาเปิดหูเปิดตา จะทิ้งเจ้าไว้คนเดียวได้อย่างไร หากเป็นเช่นนั้น เปิ่นหวังก็ดูไร้สง่าราศีเกินไปแล้ว”