ตอนที่ 162 คิดถึง?

ท้องฟ้าในฤดูเหมันต์มืดค่อนข้างเร็ว เย่หร่วนกลับมายังศาลาหยกคราม หลังจากรับประทานอาหารเย็น อาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะมองดูตงชิงกำลังอังเสื้อคลุมกันหนาวสีดำตัวหนึ่งอยู่ข้างเตาอุ่นอย่างระมัดระวัง

นั่นคือตัวที่คราวก่อนยังมิทันได้ส่งคืนให้จวินจ้าน

ปั้นเซี่ยที่อยู่ด้านข้างใช้พลั่วตักเครื่องหอมสีทองเล่มเรียวเล็กเขี่ยเครื่องหอมที่จุดอยู่ข้างเตานั้น นางครุ่นคิดอย่างละเอียดอยู่ชั่วครู่ เมื่อพบว่าตนเองนึกถ้อยคำอะไรกันไม่ออก จึงได้แต่มองไปยังเย่หร่วนแล้วยิ้มกล่าว

“คุณหนู กลิ่นบุปผาเหมยที่ท่านปรุงนี้... หอมยิ่งนักเจ้าค่ะ!”

ฮือ ๆ ล้วนโทษที่คุณหนูสอนนางอ่านตำราแล้วนางแอบเหม่อลอย แท้จริงแล้วถึงคราวต้องใช้ความรู้จากตำราจึงค่อยเสียดายว่ามีน้อยจริง ๆ