ตอนที่ 156 เสี่ยงภัย

ยามที่อาหารค่ำรับประทานไปได้มากพอควรแล้ว เหลียงอันข้างกายหนิงซิงเหอก็พลันแนบหูเอ่ยอะไรกันข้างกายเขา

หนิงซิงเหอจึงเอ่ยอ้างว่ามีคนรู้จักอยู่ในหอสุราเซียนเมามายจำต้องไปพบปะ ขออภัยแล้วปลีกตัวจากไปก่อน

เย่หร่วนเห็นเขาจากไป เป้าหมายในวันนี้ก็บรรลุแล้ว จึงอารมณ์ดียิ่งนักคีบขนมซานเย่าไส้พุทราจีนกวนให้เย่ซีหนึ่งชิ้น

“น้องสาวรองลองชิมสิ่งนี้ดู ขนมชิ้นนี้ทำออกมาหวานแต่ไม่เลี่ยน นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก!”

“กินแก้เลี่ยนหลังมื้ออาหารได้พอเหมาะพอดีเชียว!”

เย่ซีเพียงมีสีหน้าเป็นปกติพลางชิมขนมชิ้นนั้นที่เย่หร่วนคีบมาให้ ยิ้มแย้มคล้ายมิได้ใส่ใจพลางเอ่ยขึ้น