กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เซียวกวนชิงอ้อนวอนให้ฮูหยินเซียวไปยังจวนตระกูลเย่เพื่อตามหาเย่เยียนด้วยตนเอง
เย่เยียนขึ้นเกี้ยวแล้วได้ยินน้าสะใภ้เล่าเรื่องราวซ้ำอีกรอบก็อดที่จะโมโหขึ้นมามิได้
“น้าสะใภ้ก็รู้อยู่แก่ใจว่าพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเลอะเลือน เหตุใดจึงไม่สั่งให้คนคอยเฝ้าเขาไว้ให้ดี!”
ฮูหยินเซียวรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง
“เมื่อวานข้ากับลุงของเจ้าเข้านอนแต่หัวค่ำ จึงไม่รู้เรื่องจริง ๆ”
เย่เยียนเพียงปรายตามองฮูหยินเซียวแวบหนึ่ง
“น้าสะใภ้ไม่ต้องมาหลอกข้า ห้องหอเอะอะโวยวายเสียงดังปานนั้น จะไม่มีบ่าวไพร่ไปรายงานได้อย่างไร!”
“เกรงว่าลุงกับน้าสะใภ้คงจงใจลืมตาข้างหลับตาข้าง หวังจะให้ฉินหร่านยอมจำนนต่อพี่ชายลูกพี่ลูกน้องกระมัง!”