ตอนที่ 120 เปิ่นหวังไม่ระวังจนริมฝีปากถูกกัดแตก

กับข้าวกับปลาถูกยกขึ้นโต๊ะอย่างรวดเร็ว ทั้งสามคนในตำหนักฉงฮวานั่งล้อมโต๊ะกลมตัวหนึ่งลงไป

เย่หร่วนยังตั้งใจต้มบะหมี่อายุวัฒนะชามหนึ่งให้แก่เย่ฉีหนิง นึกไม่ถึงว่าเย่ฉีหนิงพอนั่งลงแล้ว ใช้ตะเกียบพุ้ยไปเพียงไม่กี่คำ บะหมี่นั้นก็พร่องไปเกือบครึ่ง

อวิ๋นเกอเห็นดังนั้นจึงรีบห้ามปรามเขา

“น้องชายลูกพี่ลูกน้อง บะหมี่นี้เพียงกินเอาฤกษ์เอาชัย หากเจ้ากินจนเต็มท้องเสียแล้ว ประเดี๋ยวอาหารเต็มโต๊ะที่น้องสาวหร่วนเตรียมไว้ให้เจ้า มิสูญเปล่าหรอกหรือ”

เย่ฉีหนิงได้แต่เกาศีรษะพลางเอ่ย

“ไม่หรอกพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ตอนนี้ข้าเจริญอาหารนัก ทั้งยังกินจุ วันนี้ก็ถือเสียว่ากินบะหมี่วันเกิดในแต่ละคราที่เคยพลาดไปกับพี่สาวกลับคืนมาจนหมดสิ้น!”

อวิ๋นเกอได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย และไม่กล่าววาจาใดอีก

จู่ ๆ เย่หร่วนได้ยินคำพูดที่ดูโง่งมอยู่บ้างเช่นนี้ของเย่ฉีหนิง ก็รู้สึกสะเทือนใจยิ่งนัก