ตอนที่ 116 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

ขอบฟ้าเริ่มทอแสงสีขาวนวลจาง ๆ แสงตะวันอันอบอุ่นในฤดูหนาวค่อย ๆ ส่องทะลุผ่านม่านเมฆอันหนาทึบ

ม้าเร็วตัวหนึ่งหยุดลงตรงหน้าพระราชวังน้ำพุร้อน ในยามที่แสงแดดสาดส่องลงมาอย่างเต็มที่

ฉางหนิงพลิกกายลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็ว แล้วกระชากตัวแพทย์หลวงเจียงลงมาจากหลังม้า

แพทย์หลวงเจียงถูกฉางหนิงพาควบม้าเร็วมาตลอดทั้งคืน ยามนี้รู้สึกเพียงว่ากระดูกแก่ ๆ ทั่วร่างแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ

เขาเซถลาไปสองสามก้าว สะบัดมือไล่ฉางหนิงแล้วเอ่ย

“โอ๊ย! ท่านอ๋องพระองค์นี้เพียงแค่มีไข้สูงมิใช่หรือ? ไยเจ้าต้องทรมานเฒ่าชราผู้นี้ถึงเพียงนี้! รีบปล่อยมือ ให้เฒ่าชราผู้นี้ได้พักสักประเดี๋ยวเถิด มิเช่นนั้นท่านอ๋องจะเป็นอะไรหรือไม่ยังไม่รู้ แต่เฒ่าชราผู้นี้คงถูกเจ้าส่งไปปรโลกเสียก่อนแล้ว”

เขาถูกฉางหนิง “ลักพาตัว” มาระหว่างทางที่ออกเวรจากสำนักแพทย์หลวง