ตอนที่ 115 เปิ่นหวังสามารถรับผิดชอบเจ้าได้

ยามที่ริมฝีปากของจวินจ้านทาบทับลงมาบนกายของเย่หร่วน เย่หร่วนพลันรู้สึกราวกับทั้งร่างถูกอัสนีฟาดใส่

หลังจากแม่นมเจียงเฝ้าดูแลจวินจ้านอยู่หลายวัน ในที่สุดก็ล้มป่วยลงด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายใจ ดังนั้นในวันนี้จึงมีเพียงนางเพียงลำพังที่คอยเฝ้าอยู่ภายในตำหนักบรรทมของจวินจ้าน

หลังจากพยายามฝังเข็มให้จวินจ้านอีกครั้งด้วยความไม่ยอมถอดใจ นางมองดูเขาที่ยังคงหมดสติ ความกระวนกระวายใจและความรู้สึกผิดที่กดข่มเอาไว้เนิ่นนานก็ค่อย ๆ พวยพุ่งตีตื้นขึ้นมา

ในบรรดาความรู้สึกเหล่านั้น ยังมีความปวดร้าวระคนขมขื่นสายหนึ่งที่แม้แต่ตัวนางเองก็อธิบายไม่ถูกบอกไม่กระจ่าง

ทำให้นางไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไปจนต้องสะอื้นไห้แผ่วเบาอยู่ข้างกายเขา ร้องขอวิงวอนเสียงเบาให้เขาฟื้นคืนสติขึ้นมา

ทว่านางคิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย ว่าคนผู้นั้นจะลืมตาตื่นขึ้นมาจริง ๆ