ตอนที่ 108 แววตาเป็นประกายของปั้นเซี่ย

ในที่สุดเซียวเหิงก็ยอมประนีประนอม ทว่ายามก้าวเท้าออกจากเรือนน้อยชมจันทร์ ทั่วทั้งร่างกลับมืดมนอย่างยิ่ง ยามมองดูประตูใหญ่ที่สลักเสลาด้วยหยกทองแห่งเรือนน้อยชมจันทร์ ราวกับล้วนสร้างขึ้นมาจากเงินของตนเอง แววตายิ่งเย็นเยียบจนแทบจะสังหารคนได้

เซียวกว่างอดร้อนใจมิได้จึงเอ่ยขึ้น

“พี่ใหญ่ นี่มันเงินถึง 900,000 ตำลึงเงินเชียวนะ! เวลานี้ในจวนของพวกเราจะมีเงินสดมากมายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร”

เซียวเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ยังจะทำอันใดได้อีก แต่ก่อนล้วนรอถึงสิ้นปีจึงให้ผู้ดูแลแต่ละแห่งสรุปบัญชีส่งมอบเงินส่วนเกิน บัดนี้ทำได้เพียงให้ผู้ดูแลที่อยู่ใกล้เคียงยักย้ายเงินสดส่วนหนึ่งขึ้นมาก่อน หากยังไม่พอก็จำนองกิจการและทรัพย์สินบางส่วนไปก่อน รอสิ้นปีเก็บเงินมาได้ค่อยไถ่ถอนคืน!”