เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เย่หร่วนใคร่ครวญในใจ พระสนมอิ่งผู้นั้นไร้โอรสไว้สืบสกุล ทั้งพระสนมเอกเจียยังร้ายกาจถึงเพียงนั้น เวลานี้นางนับว่าได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิซีหลินอย่างยิ่ง คิดดูแล้วคงเคยกินความลำบากใต้เงื้อมมือพระสนมเอกเจียมาไม่น้อย
หากนางล่วงรู้ ย่อมไม่ขัดขวางน้องชายตนเองในการช่วยเหลือจวินจ้านเป็นแน่ อย่างไรเสียย่อมเป็นการเหลือทางถอยไว้ให้ตนเองเส้นหนึ่ง
จวินจ้านเองก็คงล่วงรู้จุดนี้ จึงได้ยินยอมให้หนิงซิงเหอบอกกล่าวนางกระมัง
ทว่าเมื่อนึกถึงคำพูดของหนิงซิงเหอเมื่อครู่ นางก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้น
“เมื่อครู่ซื่อจื่อหนิงบอกว่าตระกูลเซียวละทิ้งเสบียงทหารรุ่นนั้น ตามหลักเหตุผลแล้ว... ไม่น่าจะเป็นเช่นนี้เลย”
จากความทรงจำของนาง เพื่อเย่เยียนแล้วนางเซียวถึงกับไม่เสียดายที่จะทุ่มเทจนสุดกำลัง
จวินจ้านย่อมรู้ถึงความกังขาในใจนาง
“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าก่อนออกจากเมืองหลวง เจ้าไม่เพียงวางแผนเล่นงานเย่จือฝาน แต่ยังลากเซียวกวนชิงผู้นั้นลงน้ำไปด้วย”