ตอนที่ 90 หนิงซิงเหอ

เย่หร่วนเห็นหนิงซิงเหอกล่าวถึงตนเอง จึงจำต้องแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำว่าสาวงามตัวน้อย นางลุกขึ้นยืนแล้วยอบกายคารวะเขาพลางเอ่ย

“ข้าน้อยเย่หร่วน คารวะซื่อจื่อหนิงเจ้าค่ะ!”

เพียงแต่แม้สีหน้านางจะสงบนิ่งไม่ไหวติง ทว่าในใจกลับบังเกิดระลอกคลื่นขึ้นเงียบ ๆ

เท่าที่นางรู้ แม้ทั้งสองคนนี้จะเป็นสหายเล่นด้วยกันมาแต่วัยเยาว์ ทว่านับแต่จวินจ้านพิการจนเก็บตัวอยู่แต่ในจวนไม่ก้าวเท้าออกไปไหนก็ขาดการติดต่อกันไป ซื่อจื่อหนิงผู้นี้ก็ออกจากจิงตู ท่องเที่ยว “ศึกษาหาความรู้” ไปทั่วสารทิศ

กล่าวว่าศึกษาหาความรู้ ทว่าเรื่องราวเกี่ยวกับเขาที่เล่าลือเข้ามาในเมืองหลวง ส่วนใหญ่กลับบอกว่าเขาทำตัวเหลวไหลไร้สาระอยู่ภายนอกเพียงใด

บัดนี้เขากลับจิงตูมาได้เพียงครึ่งปีกว่า ก็สร้างชื่อเสียงอันโด่งดังในฐานะคุณชายเสเพลไปทั่วเมืองหลวงแล้ว