เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เย่เยียนก้าวเท้าช้า ๆ มาตรงหน้าเย่หร่วน
“พี่สาวใหญ่ ไม่ได้พบกันเสียนาน”
เย่หร่วนคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าความเร็วของท่านพ่อและตระกูลเซียวจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ จึงเอ่ยขึ้นอย่างดูประหลาดใจเล็กน้อย
“น้องสาวสาม ฝ่าบาทยินยอมปล่อยเจ้าออกมาแล้วหรือ ช่างดียิ่งนัก!”
เย่เยียนพยักหน้า กุมมือของเย่หร่วนไว้อย่างสนิทสนม
“ใช่แล้ว พี่สาวใหญ่กลับมาจากอำเภออันหยางแล้วหรือ ข้าได้ยินพี่ใหญ่บอกว่าพี่สาวติดตามท่านอ๋องจิ่งไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่อำเภออันหยาง ทั้งยังลงแรงไปไม่น้อย แม้แต่ฝ่าบาทยังทรงเอ่ยชมเชยอยู่หลายครา น้องสาวดีใจแทนพี่สาวยิ่งนัก”
เย่หร่วนชักมือออกอย่างแนบเนียน
“ล้วนเป็นเพราะท่านอ๋องจิ่งทรงปรีชาสามารถ ข้าเพียงทำเรื่องเล็กน้อยเท่าที่แรงพอจะช่วยได้ ไม่คุ้มค่าให้เอ่ยถึงหรอก”
เย่เยียนมองดูเย่หร่วนในระยะใกล้ ในใจพลันไหววูบ