ตอนที่ 68 ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

น้ำในทะเลสาบอันหนาวเหน็บทำให้รู้สึกถึงความเย็นเยือกจับกระดูก

แม้จวินจ้านจะเดินไม่สะดวก แต่ร่างกายกลับสูงโปร่งเป็นพิเศษ เมื่อตกลงไปในน้ำก็ยิ่งหนักอึ้ง เย่หร่วนแทบประคองร่างกายของเขาไว้ไม่อยู่

ตอนเด็กจวินจ้านก็ว่ายน้ำเป็น ถึงตอนนี้ขาจะขยับไม่ได้ แต่แขนยังพอออกแรงได้บ้าง ทว่าค่อย ๆ ร่างกายที่เสียเลือดมากเกินไปก็ทำให้จิตสำนึกของเขาเริ่มเลือนรางไปโดยไม่อาจควบคุม

เขามองสตรีที่กำลังพยายามอย่างยากลำบากพาเขาว่ายขึ้นเหนือน้ำ แต่สุดท้ายกลับเริ่มจมลงไปพร้อมกับเขาทีละน้อย ในใจพลันเกิดความคิดประหลาดพิลึกขึ้นมา

หากลากนางตายไปด้วยกันที่นี่ ก็นับเป็นการปลดปล่อยอย่างหนึ่ง เพียงแต่ความคิดนั้นแล่นผ่านไปชั่วขณะ ก่อนจิตสำนึกจะดับสูญสิ้น ในที่สุดเขาก็ยังดันนางขึ้นไปแล้วปล่อยมือ