ตอนที่ 62 หายนะมาเยือน จวินหลีถูกสั่งคุกเข่า

เย่หร่วนเดาไม่ผิดเลยจริง ๆ

จวินหลีทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ เดิมทีเขาคิดจะหยั่งเชิงท่าทีของจักรพรรดิซีหลินในยามออกว่าราชการเช้าอีกครา แต่ทว่าจักรพรรดิซีหลินก็ยังคงไม่ออกว่าราชการ

ได้ยินแพทย์หลวงเจียงแห่งสำนักแพทย์หลวงกล่าวว่า พระองค์ทรงติดไข้หวัดลมหนาวอย่างรุนแรงยิ่งนัก อีกทั้งยังเรียกให้พระสนมอิ่งไปปรนนิบัติผู้ป่วยด้วย

จวินหลีรู้แก่ใจดีว่าแพทย์หลวงเจียงผู้นี้แต่ไหนแต่ไรมาจงรักภักดีต่อเสด็จพ่อเพียงผู้เดียว เสด็จพ่อจะประชวรจริงหรือแกล้งประชวรนั้นพูดยากยิ่งนัก

คนที่เขาวางไว้ในวังยังมารายงานอีกว่า เสด็จพ่อให้ขันทีหยวนเป่าที่ปรนนิบัติข้างกายไปจวนอ๋องจิ่งเป็นการส่วนตัว

เมื่อคิดว่าเสด็จพ่อทรงปกป้องจวินจ้านถึงเพียงนี้ จวินหลีก็อดที่จะอัดอั้นตันใจมิได้

ครั้นเขาเลิกประชุมเช้า ราชยานหยุดลงที่หน้าประตูจวนอ๋องเซวียน เหล่าราษฎรหน้าประตูก็มองเขาด้วยสายตาที่กระตือรือร้นยิ่งนัก ต่างพากันเอ่ยถามเซ็งแซ่

“ท่านอ๋องเซวียน! เป็นอย่างไรบ้าง ฝ่าบาททรงยินยอมถอนรับสั่งเดิมหรือไม่ขอรับ”